สิ่งที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด มักเป็นสิ่งที่ไม่สำคัญที่สุด

สิ่งที่เราเห็นอยู่ทุกวัน เราก้อคิดอยู่ว่าเราก้อต้องเห็นอยู่แบบนั้นต่อไป ไม่เคยคิดว่าสิ่งนี้มันสำคัญ ไม่เคยเห็นแม้แต่ค่า

เหมือนกับการที่เราเห็นหน้าใครอยู่ทุกวัน คนๆนั้นวิ่งตามเราอยู่ทุกวัน ใส่ใจเราอยู่ทุกวัน เราก้อมักจะเห็นแค่ว่าใครคนนึงกำลังทำอะไรที่ดูงี่เง่า น่ารำคาญ

จนวันนึงถ้าเราสูญเสียไป เราก้ออาจจะรู้สึกเสียใจบ้าง เราอาจจะต้องการเรียกร้องให้มาเหมือนเดิม

หรือบางทีเราก้ออาจจะรู้สึกว่าดีใจที่ได้มีชีวิตที่ปราศจากความรำคาญ แต่จะมีใครที่เคยรู้สึกถึง ความรู้สึกของคนที่ให้อยู่บ้าง

บางทีสิ่งที่เขาทำอยู่อาจไม่ได้ตั้งใจจะให้คุณรำคาญ แต่เขาทำไปเพราะเขารักคุณจริงๆ เหมือนความรักของพ่อแม่ เหมือนความรักของเพื่อนสนิทของคุณ เหมือนความรักของใครอีกหลายคนที่ให้คุณด้วยความจริงใจ

คุณเคยคิดว่าสิ่งเหล่านี้สำคัญบ้างไหม คุณเคยคิดว่าคุณดูแลพวกเขาดีพอรึยัง คุณให้ความสำคัญกับคนถูกหรือเปล่า คุณให้ความสำคัญกับคนที่ให้วัตถุคุณมากกว่าความรู้สึกที่ดีหรือเปล่า

สิ่งที่สำคัญมักมองไม่เห็นด้วยตา แต่ต้องมองด้วยหัวใจ

แต่เรามักไม่มีเวลาพอที่จะใช้หัวใจมอง เรามองอะไรแค่ฉาบฉวยแล้วก็ตัดสิน เรามองดูความรวยความจนของคนที่สิ่งของที่เขาใช้ เรามองความดีของคนตรงที่เขาแสดงให้เราเห็น เรามองอะไรหลายอย่างด้วยตา แล้วเราก้อตัดสินคนเพียงแค่เวลาไม่เกิน 5 นาที

เราต้องสูญเสียมิตรที่ดีไปเพียงเพราะเราอ้างว่าไม่มีเวลา

เราไม่มีเวลาก็ต่อเมื่อเราไม่สนใจ เราไม่ให้ความสำคัญต่อสิ่งนั้น ต่อคนๆนั้น

แต่ถ้าลองมองย้อนดู ทำไมเราถึงมีเวลาทำอะไรมากมายหลายอย่างในแต่ละวัน

เพราะเราให้ความสนใจ ให้ความสำคัญ

ทำไมคุณไม่ลองให้ความสำคัญกับสิ่งที่คุณลืมไป กับคนที่หวังดีกับคุณแต่คุณไม่เคยมอง

อย่าปล่อยให้มิตรภาพดีๆต้องมีรอยร้าว เพราะเมื่อวันนึงถ้าต่างคนต่างไป

เราจะได้จากกันด้วยความรู้สึกที่ดี เราจะได้ไม่รู้สึกผิดว่า เรายังทำดีกับเขาไม่เพียงพอ  

ถ้าเธอรู้จักรัก

สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตเรา . . . คือชีวิตเรา

สิ่งที่มีค่าที่สุดในใจเรา . . . คือหัวใจเรา
อย่าเอาชีวิตทั้งชีวิตไปยกให้ใคร
อย่าเอาใจทั้งใจไปยกให้ใคร

อย่ายกสิ่งที่มีค่าที่สุดและสิ่งที่ดีที่สุดของเราไปให้ใครดูแล
เพราะไม่มีใคร . . . ที่จะดูแลมันได้ดีไปกว่าตัวเราเอง

อย่าปิดกั้นความรู้สึกของหัวใจ
อย่าบอกว่าเกิดมาเพื่อรักคน ๆ เดียว

คนใจแคบเท่านั้น . . . ที่เกิดมาเพื่อรักคนได้คนเดียว
เราสามารถรักใครต่อใครได้มากมาย
ขอเพียงให้รู้จักหน้าที่ของความรัก
หน้าที่ที่จะปฎิบัติต่อคนที่เรารัก

รักต่างแบบ . . . ปฎิบัติในหน้าที่ต่างกัน
แล้วเมื่อวันใดวันหนึ่ง . . .
คนบางคนไม่แยแสกับความรักที่เรามีให้
เราก็ยังคงเหลือใครต่อใครอีกมากมาย . . .
และไม่เห็นต้องเจ็บเจียนตาย . . .
ถ้าเรามั่นใจ . . . ว่าเราทำหน้าที่ให้รักนั้น เต็มที่แล้ว

อากาศ . . . ร้อนอบอ้าว ออกมายืนคุยกับแสงแดด

อากาศ . . . หนาวขาดใจ ออกมาหาอุ่นไอลมหนาว

เราจะรู้ว่าร้อนหรือหนาว . . . ก็ต่อเมื่อเราได้สัมผัสกับมัน
ก็เหมือนความรัก . . . อยากรู้ว่ารสชาตเป็นยังไง
ก็ต้องไปสัมผัสกับมัน . . . แต่อย่าทรมานตัวเอง
ด้วยการยืนตากแดดนาน ๆ หรือยืนต้านทานลมหนาว

ถ้ารู้ว่าร้อนนัก . . . ก็หลบที่ร่ม
ถ้ารู้ว่าหนาวนัก . . . ก็ก่อเตาผิง

ความรักจะไม่ทำร้ายเรา . . . ถ้าเราไม่ทำร้ายตัวเอง

ถ้าเธอรู้จักรัก . . . แสงแดดจะทำให้เธออุ่น
ลมหนาวจะทำให้เธอหลับสบาย

เ พื่ อ น แ ท้

เพื่อนทั่วไปไม่เคยเห็นคุณร้องไห้ เพื่อนแท้มีหัวไหล่ไว้คอยซับน้ำตาคุณ

เพื่อนทั่วไปจะไม่รู้ชื่อพ่อแม่ของคุณ เพื่อนแท้จะมีเบอร์ของท่านไว้ในสมุดจดโทรศัพท์ของเขา

เพื่อนทั่วไปจะถือขวดไวน์ติดมือมางานปาร์ตี้ของคุณ เพื่อนแท้จะมาแต่วันเพื่อช่วยเตรียมงาน

เพื่อนทั่วไปอยากคุยกับคุณถึงปัญหาของเขา เพื่อนแท้อยากช่วยปัดเป่าปัญหาของคุณออกไป

เพื่อนทั่วไปจะพิศวงในเรื่องโรแมนติกเก่าๆ เพื่อนแท้สามารถเอาเรื่องนี้มาอำคุณได้

เพื่อนทั่วไปเวลามาเยี่ยมคุณจะทำตัวเยี่ยงแขก เพื่อนแท้จะตรงรี่ไปเปิดตู้เย็นและบริการตนเอง

เพื่อนทั่วไปคิดว่ามิตรภาพจบลงเมื่อเกิดการทะเลาะถกเถียง เพื่อนแท้รู้ดีว่านั่นจะมิใช่มิตรภาพ จนกว่าคุณได้เคยวิวาทกัน

เพื่อนทั่วไปคาดหวังให้คุณอยู่เคียงข้างเขาเสมอ เพื่อนแท้คาดหวังที่จะอยู่เคียงคุณตลอดไป

เพื่อนทั่วไปจะอ่านข้อความนี้แล้วโยนลงถังขยะ เพื่อนแท้จะเฝ้าส่งต่อๆไป จนกว่าจะมั่นใจว่ามันได้ถึงมือผู้รับ ส่งผ่านให้ใครก็ได้ที่คุณห่วงใย หากคุณได้รับมันกลับมา นั่นหมายว่าคุณได้พบเพื่อนแท้แล้ว

     ฉันไม่รู้หรอกว่าอะไร คือสิ่งที่เรียกว่ารัก จนกระทั่งได้มาสัมผัสด้วยตนเอง ถึงได้เข้าใจ แต่มาถึงตอนนี้ทุกสิ่งที่คิดไว้มันแหลกสลายไปหมดแล้ว ด้วยน้ำมือของฉันเอง

     เด็กคนหนึ่งนั่งอมลูกอมยี่ห้อใหม่ ทั้งหวานและอร่อยมากๆ แต่แล้วก็มีคนบอกให้เด็กคนนั้นคายลูกอมออกมา แน่ล่ะ ใครจะไปยอมทำแบบนั้น เมื่อเด็กคนนั้นไม่ทำตาม เค้ายังอมลูกอมนั้นต่อไป ใครจะรู้ล่ะ ว่าในอนาคตเด็กคนนั้นยังชอบลูกอมยี่ห้อเดิมอยู่รึเปล่า มันยังจะหวานและอร่อยเหมือนเดิมอีกมั้ย ถ้ามีคนทำลูกอมยี่ห้อใหม่ขึ้นมา เด็กคนนั้นจะสนใจรึเปล่า ไม่มีใครตอบได้

     มันก็เหมือนกับความรักนั่นแหละค่ะ ที่วันนี้ถึงแม้มันจะแสนหวานชื่น รักกันมากแค่ไหนก็ตาม มีคนบอกให้เลิกรักกัน ก็ไม่ยอมเลิก ยังคงวนเวียนอยู่กับความรักนี้ ยึดติดไม่ไปไหน แม้จะรู้ว่าคนที่เราคบอยู่นั้นไม่ดี เราก็ยังคิดว่าดี ความรักมันบังตาค่ะ เหมือนที่เค้าพูดกันอยู่เสมอว่าความรักทำให้คนตาบอด มันใช่เลยจริงๆ ใครจะรู้ล่ะคะในเมื่อวันนี้เค้าเป็นคนที่แสนดีที่สุดของเรา เป็นคนที่เราคิดว่าเรารักมาก วันหนึ่งเค้าอาจจะจากเราไป แบบไม่เหลือเยื่อใยอีกแล้ว เราก็เปรียบเหมือนลูกอมยี่ห้อหนึ่ง ที่ต่อไปมันจะกลายเป็นแค่ลูกอมยี่ห้อเก่า ที่อาจจะไม่มีใครสนใจเลยก็ได้

     แล้ววันนั้นก็มาถึง ฉันเองที่เป็นคนผิด ผิดตั้งแต่ต้นที่คิดชอบเค้า จึงได้รู้ว่าการที่ฉันรักเค้ามากมายนั้น ไม่ได้ช่วยให้อะไรมันดีขึ้นเลย ฉันยอมเค้าทุกอย่างแม้กระทั่งสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตที่ฉันบรรจงเก็บไว้อย่างดี ให้เค้าไปหมดแล้วค่ะ ไม่เหลืออะไรเลย สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้เป็นเพียงความเหงาที่ไม่มีใครเข้าใจ ฉันจึงได้คิดว่า ฉันนั้นก็เหมือนลูกอมยี่ห้อเก่าที่ในวันนี้มันไม่อร่อยอีกแล้ว เค้าไม่ต้องการอีกแล้ว

     ในวันนี้ฉันแค่อยากขอภาวนา สิ่งเลวร้ายอย่าได้บังเกิดกับฉันเลย ฉันไม่มีแรงจะต่อสู้ปัญหาใหญ่ๆได้ เมื่อไม่มีใครที่ฉันจะสามารถปรึกษาได้เลย สวรรค์ได้โปรด ฉันขออยู่คนเดียวสักพัก เพื่อปรับตัวเอง เปลี่ยนตัวเองให้เป็นคนใหม่ หวังว่าทุกสิ่งทุกอย่างหลังจากนี้มันจะดีขึ้นและดีขึ้นเรื่อยๆต่อไปด้วยเถิด  สาธุ...